O γλάρος

Στο κύμα πάει να κοιμηθεί
δεν έχει τι να φοβηθεί
Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει
γλάρος είναι και πηγαίνει

Από πόλεμο δεν ξέρει
ούτε τι θα πει μαχαίρι
Ο Θεός του ’δωκε φύκια
Και χρωματιστά χαλίκια

Αχ αλί κι αλίμονό μας
δες στον κόσμο το δικό μας
Δε μυρίζουνε τα φύκια
δε γυαλίζουν τα χαλίκια

Χίλιοι δυο παραφυλάνε
σε κοιτάν και δε μιλάνε
Είσαι σήμερα μονάρχης
κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις

Οδυσσέας Ελύτης

Πρωινό άστρο

Σ’ ένα μαξιλάρι-φεγγαράκι
το παιδί μου αποκοιμήθηκε.
Όλη η πλάση στις μύτες των ποδιών
κοιτάζει απ’ το παράθυρό μας
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Όλα τα’ αστέρια
μια μυγδαλιά ανθισμένη αστέρια
μπρος στο παράθυρό μας
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Ο θεός των σπουργιτιών και των παιδιών
πίσω από μια κουρτίνα λουλουδένια
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Σιγά, μανούλα,
σιγά.
θα το ξυπνήσεις.

Τι θόρυβο που κάνει
η πορτούλα της καρδιάς σου
καθώς ανοιγοκλείνει
στον κήπο της χαράς.

Γιάννης Ρίτσος

Η «λίμνη των κύκνων» στον πάγο.

Μια μέρα είχα πάει στο «ΘΕΑΤΡΟ BADMINTON» μαζί με την ξαδέρφη μου.

Μόλις μπήκαμε στο φουαγιέ πήραμε κάτι να φάμε. Όταν μπήκαμε στο θέατρο η ταξιθέτρια μας έδειξε πού να καθίσουμε. Η παράσταση άρχισε. Οι ηθοποιοί βγήκαν στη σκηνή και ήταν εξαιρετικοί. Τους θαύμαζα σ’ όλη την παράσταση. Τα κοστούμια τους ήταν πολύ όμορφα. Χόρευαν μπαλέτο στον πάγο κι αυτό με εντυπωσίασε παρά πολύ. Χόρευαν τόσο ωραία σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Η ορχήστρα δεν φαινόταν αλλά η μουσική που έπαιζαν ήταν πολύ ωραία. Το κοντσέρτο που έπαιζε η ορχήστρα ήταν η «λίμνη των κύκνων» του«Tchaikovsky».

Η ώρα όμως έτρεχε τόσο γρήγορα που δεν κατάλαβα πώς πέρασε. Η παράσταση είχε τελειώσει.